13. Van hout naar brandstof

Twee mooie opnames van het interieur van bus '123'. Hoewel onze huidige bussen moderner zijn, is het verschil toch zo groot.

De reeds genoemde houtgasgeneratoren bleken geen groot succes te zijn. Het waren uiteraard maar noodoplossingen, die veel ongerief voor het personeel veroorzaakten. De bussen kon men slechts met de grootste moeite rijdende houden. Storingen, als gevolg van extra slijtage aan leidingen en motoren, waren schering en inslag. Vooral in de periode van 7 tot 13 December 1941 zijn veel ritten uitgevallen omdat het hout dat beschikbaar was, veel te nat bleek te zijn en ongeschikt was om als brandstof voor de generatoren te dienen. Pas na extra droging ging het weer wat beter. Ook was niet altijd hout van goede kwaliteit beschikbaar of voorhanden.

Behalve de extra postritten werden in dit en het volgende jaar nog enige extra ritten ten behoeve van Duitse militairen naar en van de Koninklijke Schouwburg en het gebouw van Kunsten en Wetenschappen aan de Zwarteweg gemaakt. Dit, en al het overige vervoer, moest sinds 25 juli 1940 voor de Duitsers kosteloos geschieden, wat tevens voor bepaalde groepen - zoals oorlogsinvaliden, mensen van de Arbeidsdienst enz. gold.

In 1941 verstookten de bussen 92.820 liter dieselolie tegen de immense vracht van 1.309.545 kg. hout!

Reed een bus I liter dieselolie gemiddeld een afstand van 3,85 km; een houtgasbus vroeg 1,63 kg hout per kilometer. Dank zij die geweldige houtberg legden de bussen in 1941 gezamenlijk een afstand af van 803.997 km. voor het vervoeren van bijna 6 miljoen reizigers, zijnde 2,2 miljoen minder dan in 1940. Daarentegen steeg het tramvervoer van 37,2 miljoen in 1940 tot 48,9 miljoen in 1941...!

De '126' heimelijk vanuit de bosje vastgelegd op 23 maart 1941 aan de Thorbeckelaan.