Hoe zeer ons geld in die tijd aan waarde gedaald is, blijkt uit het volgende: over 1943 werden 84 volle premies à ƒ 5,- en 3 halve premies à ƒ 2,50 aan de chauffeurs uitgekeerd in verband met het geringe aantal aanrijdingen. Voor die tijd nog bedragen om ‘dank U wel’ voor te zeggen.

In verband met de schaarste aan hout was men er toe overgegaan turf te gebruiken echter zoals we al eerder lazen, gemengd met hout.

Op 19 augustus 1943 op de Goeverneurlaan nabij het Lorentzplein. Bus '2' sleept bus '116' aan, nadat daarvan de houtgasgenerator te weinig brandstof produceerde en moest worden bijgevuld.

Dit jaar werd 511.546 kg. turf over 305.213 km. verbruikt; gemiddeld 1,7 kg. per km.

Voor de dienst waren beschikbaar de bussen 1 t/m 4 (diesel), 8, 97, 112 t/m 141.

De bussen 3, 4 en (waarschijnlijk) de 97 werden in hoofdzaak gebruikt voor het aanslepen van de houtgasgeneratorenwagens.

De ‘1' en ‘2' werden in de loop van het jaar voor houtgas omgebouwd, met aan de bus gemonteerde apparatuur. Officieel moest het wagenpark bestaan uit 111 bussen, waarvan er 44 verkocht waren. Van de overige 67 wagens waren er 31 gevorderd. In het wagenpark was dus door de bezetter danig huisgehouden.

Een goed beeld van bus '124' met het houtgasgeneratorwagentje.

De HTM moest zelf ook, gedwongen door bandengebrek, de nodige maatregelen nemen.

Het begon reeds in januari met het vertrek van de pas teruggekeerde bus ‘97' naar Enschede, waar deze in huurdienst kwam bij het Luftgaucommando. Merkwaardig genoeg kwam deze bus in juli weer bij HTM terug. Anders ging het met bus ‘82', die in februari aan de Duitsche Wehrmacht verkocht werd.

In augustus vond de verkoop plaats van de bussen 86 - 88, 90 - 96, 98, 99, 101 - 104, 107, 108, 111, 5 - 7, 9 - 15 en de 26 - 35, totaal 39 dieselbussen.

Voorts was voor de verkoop beslag gelegd op de wagens 100, 105, 106 en de 109.