Zo rood als....

Op een sombere dag ergens eind november reed ik met mijn busje door de Hoekse Waard.

Een mooi stukje platte land onder de rook van Rotterdam, waar ook ik ben opgegroeid.

Ik reed met een nostalgische bus een versterkings-dienstje voor Connexxion.

Mijn bus was halfvol en kachelde rustig langs de boerderijtjes en weiland op weg naar Rotterdam.

Zeker in de ochtendspits heb je alleen maar kantoorpersoneel of schoolkinderen bij je die je naar Rotterdam moet brengen. Zo nu ook dacht ik, maar ergens halverwege op een verlaten landweggetje ging mijn halte aanvraaglampje branden.

Een geintje dacht ik en lachte mistroostend naar het rode lampje voor me.

De volgende halte was immers midden in de polder? Wie moest hier nou uit op dit tijdstip.
Zo reed ik met een kalm gangetje de bewuste verlaten halte voorbij. Nog geen 100 meter verder hoorde ik een geroep van halverwege de bus: ‘Buschauffeur! Ik heb rood gedrukt!’

Ik maakte alsnog een stopje voor de beste meneer en riep hem na: ‘Word het toch eens tijd voor de dokter, meneer’.

De man kon er denk ik niet om lachen maar de rest van de bus zag gelukkig de humor er wel van in.