Ongehoord is beter


Het was op een zaterdagmiddag in oktober, een aantal jaartjes geleden, dat ik mijn welverdiende laatste rit op lijn 3 richting Diergaarde reed toen er een dametje van een jaar of 60 instapte en direct op mij afstapte om haar beklag te doen over een collega.

Klantvriendelijk als ik was stelde ik me daarvoor open en na enig aandringen kwam het hoge woord eruit.

De dame begon: “Ik stond zonet in een overvolle bus 35 naast de bestuurder,

omdat er verder in de bus geen plaats meer was.

Toen de bestuurder wat onhandig ging verzitten besloot ik wat op hem te gaan letten.

Even erna zag ik zweetpareltjes op zijn hoofd komen en zag dat de chauffeur hevige compressie tussen zijn billen kreeg en zonder te verblikken of te verblozen een harde knal ten gehore bracht.

De bestuurder wendde zich tot mij met de woorden: Zow mevrouwtjuh… zekur bruine bonen gegetuh gistur!. (Dit behoord op z’n plat Rotterdams uitgesproken te worden)

Ik vind dit niet netjes om mij van dit ontroerende feit te beschuldigen!”

En zo sloot ze haar betoog af en verwachtte van mij een helder antwoord.

Het was even stil in de voorste meters van mijn wagen. Ik was bezig een verdediging te verzinnen om mijn collega schadeloos te stellen, maar kon dit helaas niet met een geheel strak gezicht bolwerken. En zeker niet meer toen de dame erachteraan een opmerking maakte van:

“Het onderaardse geluid was zeker ook bedoeld voor dove mensen, want de lucht was niet bepaald te harden!”

Toen kon ik haar beklag helaas niet meer professioneel aanhoren en stikte bijna van het lachen. Beste collega’s, één ding moet me van het hart… Ongehoord is beter….



Er is overigens geen geen vervolg op dit verhaal omdat de dame er ook wel het menselijke van in zag. We hebben er later nog hartelijk om gelachen. Nog steeds zie ik de dame in kwestie wel eens, en altijd herinnert ze me aan deze anekdote.

“Let op hoor! De dag voor je dienst GEEN bruine bonen eten hoor!”