Chinees
Het was een klein weekje terug toen ik op Hellevoetsluis een echtpaar van
Chinese afkomst in liet stappen die klaarblijkelijk wisten hoe het betaalsysteem
hier in dit kikkerlandje werkte.
Ze lieten netjes hun strippenkaartje zien en wezen op de nog verse stempel die
op hun 45 strippen-tellende flap stond. Het was op de Amnesty Internationallaan
voor de kenners onder ons, daar komen dus ook aardig wat busjes langs in een
uur. Zodoende stond in daar dus ook met mijn lijntje 104 naar Stellendam.
Op Stellendam aangekomen, wat ook mijn eindpunt was, ging iedereen eruit. Zo
dacht ik…
Maar ik reed weg van het busstation toen ik opeens gepraat vlak achter mij
hoorde.
Mja… Dat was even schrikken dus als je denkt dat je hele bus leeg is en er later
toch nog mensen in zitten als je dat helamaal niet meer verwacht.
Op z’n beste Engels vroeg ik waar de beste mensen naar toe moesten en ze wilden
naar Brielle. Het was dus duidelijk dat ze in de verkeerde bus waren gestapt op
Hellevoetsluis.
Geen probleem dacht ik, want ik zou een materieel-ritje hebben naar Brielle
Busstation om daar weer aan een vers ritje te beginnen.
Ik nam de dankbare mensen dus mee. Ze vonden het geweldig om in een bus te
zitten waar “No service” op stond. En zo reed ik druk pratend wat ze allemaal in
Nederland deden over de Provinciale weg N57 terug naar Brielle.
Halverwege op die weg staan er borden die waarschuwen dat er geflitst word op
hardrijders.
De man, een echte chinees zoals wij die altijd voorstellen met een groot
fototoestel op zijn buik, een hoedje en een handtasje voor belangrijke papieren
in zijn hand, zag ook het bord en zei iets heel snel tegen zijn vrouw die gelijk
opsprong. Ze pakte een ander klein fototoestel uit één der tasjes en ging ermee
een richting heen staan. De man ging juist de andere kant heen staan met zijn
toverdoos. Ik keek hun verbaasd aan, maar ze zagen het niet omdat ze allebei
geïnteresseerd naar buiten zaten te kijken.
Ik vroeg hun wat ze wilde fotograferen en de man antwoordde dat hij een bord zag
met ‘bezienswaardigheid’ (Aan het fototoestelletje op het bord).
Van binnen bescheurde ik het van het lachen en vertelde hun dat het bord een
andere betekenis had dan wat ze zich voorstelde.
Zouden ze in China geen flitskasten hebben? Als dat zo was zou ik absoluut naar
China emigreren… Goh… Wat een ruzie heb ik al gehad in mijn leven met
flitskasten !
‘China, here I come!!!’