De
blije jongen
Het was vanmorgen, toen
ik met mijn bus door de Maaswijk in Spijkenisse reed.
Op een gegeven moment
stapte er bij een halte een moeder met een jongen van een jaartje of 4 –
5 in. De jongen sprong in het rond of dat hij de honderdduizend had
gewonnen.
Hij bleef voor in de
bus staan bij mij, met zijn gezicht naar de andere passagiers, en zei,
of hij een spreekbeurt hield: “Ik ga naar de treintjes-winkel met mama!”
Eerst waren de
passagiers in de bus niet geïnteresseerd in deze ontzettend blije
jongen, maar al gauw kwam het los. Een wat oudere man in de vierzits
vroeg: “Ben je jarig dan?”
Bevestigend knikte het
jongentje er op los. De volgende vroeg: “Wat ga je daar kopen dan?”
“Een echte
stoomlocomotief” riep hij uit. “De spoorbaan heb ik vanmorgen al gehad,
maar daar zat maar een klein rottreintje bij…” zei hij met een sip
gezicht, en ineens vrolijkte hij op en zei:”Dus van mama mag ik een
andere trein kopen!!!”
De passagiers waren
vrij stil, en wisten eigenlijk niet wat ze moesten zeggen om het gesprek
op gang te houden, of in tweestrijd of ze weer stil zouden gaan doen
waar ze mee bezig waren. Het laatste was helaas het geval. Het werd
doodstil in de bus, en het jongentje begon een beetje sip om zich heen
te kijken of hij zeggen wilde: Waarom stopt iedereen met praten?
De moeder nam het
jongentje mee naar halverwege in de bus, en ging zitten.
Na mischien maar tien
seconden gezeten te hebben stond het jongentje ineens op, ging op de
stoel staan en riep: “IS ER DAN NIEMAND BLIJ VOOR MIJ?!”
Toen was de hele bus
weer vol rumoer. Heerlijk die kinderlijke blijheid om een
speelgoedtreintje
|
