|
Je hebt het in je bloed!
Afgelopen week reed ik mijn favoriete rit.
Dit zullen vele chauffeurs met mij delen vanuit de regio Hoeksche Waard, dat
lijntje 136 naar Ouddorp toch wel erg leuk is.
Nou jah… lijntje… Je bent ongeveer anderhalf uur onderweg, en dan moet je nog
een keertje terug ook.
Door velden en kleine dorpjes, rustig rijdend over kronkel weggetjes kom je
uiteindelijk in Ouddorp aan. Soms is het wel knijpen met de billen hoor als je
de sanitaire stop (drie kwartier eerder) bent vergeten of verkeerd hebt gepland,
maar dan is er op Ouddorp die opluchting. Heerlijk…
Ja, het leventje als chauffeur bevalt me prima! Ook sommige passagiers maken dit
beroep aantrekkelijk. Met de ene maak je een grapje, met de volgende heb je een
diep droevig gesprek over haar kat die zojuist is overreden. Ach… Je voelt je
soms net een mobiel sociaalwerker. Maar dat heeft zo z’n charmes.
Zo kwam er afgelopen week een meisje bij me staan vanaf het moment van
instappen.
Ze vroeg netjes of ik er problemen mee had dat ze voorin bleef staan.
Daar ik meestal daar geen problemen mee heb bleef ze staan. Direct daarop begon
het.
Ze vertelde dat ze veel van bussen hield. Ik begon met een grapje dat ik wel
meer dingen kon vertellen waar ik van hou. Mijn vrouw… Mijn zoontje… Maar bussen
zit er inderdaad bij mij ook in.
Maar als meisje van een jaar of veertien die dat al zegt fleurde mij op. ‘Wat
leuk zeg! Hoe kom je daarbij… ‘ reageerde ik.
Het verhaal kwam los, dat ze weinig liefde vond in haar omgeving, en dat ze dat
wel vond in haar hobby… Bussen. Het zijn stalen rossen, maar je hebt er wel zelf
de controle over. Ook al is ie vele malen groter dan jijzelf. Wat een doordachte
opmerking.
Zo ging het nog een tijdje verder en steeds meer kwamen we op de buswereld
terecht.
Ook zij wilde chauffeur worden. Wat een heerlijk gevoel dat je als chauffeur
iemand anders zijn (of haar) bloed sneller laat stromen.
Een paar dorpjes verder stapte ze weer uit. Met een brok in mijn keel (van de
diepe droevige verhalen) namen we snel afscheid. Met een hand zwaai verdween ze
in het straatbeeld.
Zucht… Wat is Buschauffeur toch een mooi beroep…
|
