|
Wat een heerlijk beroep!
Na enige tijd van rust heb ik weer wat meegemaakt.
Ik reed van Rotterdam Zuidplein richting Zuid-Beijerland met een kalm gangetje.
Na Numansdorp word het altijd stil in de bus. Zo ook nu. Er zaten nog twee
passagiers in
die naar Zuid-Beijerland moesten.
Daar aangekomen bleef één passagier zitten op het eindpunt.
Doch nadat ik mijn motor had uitgezet kwam er beweging in.
Met een betraand gezicht en geschrokken ogen kwam de dame in kwestie naar voren.
Na een paar snikken zei ze dat ze in slaap was gevallen en dat ze op Numansdorp
moest zijn, en niet in Zuid-Beijerland!
Ik vroeg of ze lekker geslapen had. Dat beaamde ze.
“Wat een geluk!” zei ik, “Dat is een teken dat ik goed gereden heb!”
Een schamel lachje kwam tevoorschijn.
“Maar ik moet er echt naartoe!” Zei ze bezorgt…
Geruststellend zei ik dat ik dezelfde route weer terug ging en dus ook weer over
Numansdorp zou komen. Een zucht van verlichting klonk door de lege bus.
Een spontane omhelzing kwam erna en kreeg direct koekjes aangeboden.
Eerst sloeg ik ze af, ik heb immers ook nog boterhammen in mijn trommel zitten…
Maar ze bleef aandringen en duwde bij het uitstappen op Numansdorp een pak
koekjes in mijn handen.
Toen ben ik Sonja Bakker maar even vergeten en heb heerlijk het pakje (gedeeld
met andere collega’s) leeggegeten. Wat een heerlijk beroep! (Letterlijk en
figuurlijk)
|
