|
Dat verzin je toch niet!!!
Na een paar jongelui stapte er een moeder met twee ventjes in mijn bus.
Ze gingen zitten in de vierzits zodat ik ze in mijn spiegel makkelijk kon zien.
Ik denk dat ze een tweeling waren, want ze waren beide het zelfde gekleed en
ongeveer even oud. Het ene ventje was de ruste zelve, maar het andere ventje had
het tegenovergestelde geërfd.
Toen we de halte afreden klonk ‘Truus’; onze omroep installatie voor de volgende
halte.
Het drukke ventje schrok op en zei (vrij hard) tegen zijn moeder:
“Mama! Mama! Ik hoor stemmen in mijn hoofd!”
“Nee joh, ” zei z’n moeder, terwijl het andere ventje rustig naar buiten zat te
kijken,
“dat is de binnenomroep. De mevrouw doet de volgende halte zeggen”.
“Waar zit die mevrouw dan?” en het ventje keek de bus rond.
“Die zit achter het plafond” zei moeders
“Is ze zo dun?” vroeg het ventje brutaal.
“Nou…” zei zijn moeder “Beetje rustig joh!
Toen kwam het andere ventje in beweging en zei: “Ow, schaam je je anders rot
voor ons?!”
Even bleef het stil in de vierzitter, Moeders ging maar gauw over op een ander
onderwerp.
“Kijk eens wat een koeien!!”
Even verder zei het ‘drukke’ ventje weer: “Ma, Ma!!! We rijden over twee dieren
heen!”
Ik schrok er zelf van. Ik rem (mits mogelijk) altijd voor dieren, maar misschien
had ik wat over het hoofd gezien…
Het knulletje ging verder: “Een zebra en een pad! Een Zebrapad!!!! Hahahaa….”
Ik haalde opgelucht adem en moest toen ook wel lachen.
Pff… wat een geluk!
|
