In de vorige aflevering beschreef ik de uitbreiding na WO-2 van het Cupido-wagenpark met wagens uit dumps. Er kwamen ook nog 2 hele nieuwe bussen naar Terschelling. De USA hielpen Europa met de wederopbouw en zo kwamen er veel bouwpakketten naar dit werelddeel  die ter plekke konden worden opgebouwd. Op die manier kende Amerika de Ford-Wayne schoolbussen. De bouwpakketten daarvan kwamen naar de Ford-fabriek in Amsterdam en werden vervolgens in elkaar gezet. De wagens werden daarna verdeeld over Nederland en kwamen bij veel busmaatschappijen te rijden. De kleinere daaronder grepen er helaas dikwijls naast en mochten zich behelpen met oud spul.

Een schoonzoon van Aike Cupido had in Friesland relaties bij de instantie die in die provincie de bussen verdeelde. Door die invloed kreeg Cupido het voor elkaar dat er 2 Ford-Wayne schoolbussen naar Terschelling kwamen. Al in september 1946 kreeg het bedrijf dat te horen. Ook dat één van de twee wagens niet compleet was. Bepaalde onderdelen zouden worden nagezonden. Maar die bus mocht toch rijden voor de duur der bijzondere omstandigheden. Het zou nog tot mei 1947 duren voordat de beide wagens in dienst kwamen in een blauwe kleur. Op Terschelling sprak men van reddingboten-blauw. Wellicht had de binding die de familie Cupido had met de KNZHRM daar wat mee te maken...

De wagens kregen de parknummer 1 en 2 en waren een welkome aanvulling op het wagenpark. Men greep echter de indienstelling van de schoolbussen aan om de Beers Trambus uit dienst te stellen en een grondige revisie te laten ondergaan. Wegens de schaarste en daardoor trage onderdelenvoorziening duurde die revisie vrij lang, zodat Cupido de steeds drukker wordende diensten moest uitvoeren met de 2 Ford-Wayne's en het kleine busje (ab 5), De Ford 3 bleek zeer slecht en was nauwelijks in dienst. Tijdens de revisie van de Beers werd deze bus al verkocht en had men weer 4 bussen.

met vriendelijke groeten,
Wim Vink