Van dagtochten naar mijn droombaan
Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen: het antwoord op de vraag wat een sportzaak met het openbaar vervoer te maken heeft, is helemaal niets. Maar waarom stel ik deze vraag dan?
Voordat ik mijn hobby kon uitoefenen als buschauffeur, heb ik drie jaar een sportzaak gehad in winkelcentrum Dorrestein in Nieuwerkerk aan den IJssel. Hoewel er wordt gezegd dat je in een kledingwinkel harder moet werken dan bijvoorbeeld in een vishandel, kan ik dat gelijk ontkrachten. Af en toe gaf ik advies en hing ik kleding terug die was gepast, maar daarnaast had ik tijd genoeg om er iets bij te doen.
Op een gegeven moment kreeg ik bezoek van de voormalige tourcollega's van Westnederland: Jan Heus - een vriend en oud-collega van mijn vader - Cor van Kempen en Ton Blijleven. Wat was er aan de hand? De tourafdeling van Westnederland organiseerde al vele jaren dagtochten, maar wilde daarmee stoppen omdat het heel veel werk was en niet genoeg opleverde. Daarom werd mij gevraagd of ik deze tochten wilde gaan organiseren.
Dat betekende dat ik telefonisch heel veel moest regelen. Eerst schreef ik de deelnemers voor de tocht in. Een dag voor de dagtocht nam ik contact op met de instellingen en bedrijven die we zouden bezoeken. Ik gaf door hoeveel mensen er meegingen, zodat men wist op hoeveel koffiedrinkers, gebakjes, lunches en deelnemers aan rondleidingen men moest rekenen. Ook financieel moest ik alles regelen. De deelnemers maakten het geld aan mij over en daarvan betaalde ik de bedrijven en Westnederland.
Zo ontstond mijn eerste zakelijke contact met Westnederland. Ik had een gesprek met vestigingsmanager Gijs van Laviere in Boskoop om alles te regelen. Tijdens dat gesprek vertelde Gijs mij dat ik in de advertenties in de lokale kranten de naam Westnederland verkeerd had gespeld als "West-Nederland". Daarna heb ik die naam nooit meer zo geschreven. Toch zie ik deze fout nog vaak op sociale media voorbijkomen.
Ik heb dit werk een jaar lang met heel veel plezier gedaan en ik mag zeggen dat niemand financieel is benadeeld. Na dat jaar moest ik helaas stoppen met de sportzaak, omdat deze in een verlopen winkelcentrum niet rendabel was. Daardoor kwam ik op straat te staan. Op dat moment had ik het gevoel dat de tijd rijp was om mijn grote wens in vervulling te laten gaan: ik solliciteerde als buschauffeur.
Mijn sollicitatiegesprek was wederom bij Gijs. Ik weet nog dat het gesprek niet lang duurde. Men was toen op zoek naar veel nieuwe buschauffeurs. Gijs kende mijn familie en wist bij mij wat voor vlees hij in de kuip had. Bovendien was ik al in het bezit van mijn busrijbewijs. De zaterdag daarna moest ik meteen psychologisch worden gekeurd en een rijtest afleggen. Amper twee weken later was ik al in dienst! Gijs was dus mijn eerste vestigingsmanager.
Een kleine anekdote: ik heb hem ooit midden in de nacht van zaterdag op zondag uit zijn bed moeten bellen, omdat een van de twee discobussen - de Ben-bus van La Baraque in Zevenhuizen - was uitgevallen. Gijs heeft die nacht zelf gereden.
Nadat er een reorganisatie had plaatsgevonden en Gijs werd overgeplaatst, heb ik hem in al die jaren maar één keer ontmoet. Daaruit blijkt maar weer dat, hoewel het wereldje van het openbaar vervoer klein is, je geliefde mensen soms nooit meer ziet.
In 2017 werd ik benaderd door Carla Linnenbank. Zij was aangewezen om de afscheidsreceptie van Gijs te organiseren, omdat hij met pensioen ging. Via mij wilde zij in contact komen met oud-collega's van Gijs. Hij was inmiddels na diverse omzwervingen, waaronder Qbuzz, bij de RET terechtgekomen.
De receptie vond plaats op 5 december 2017, aan het einde van de middag. Ik ben er zelf ook heen geweest. Toen ik Gijs een hand gaf, vroeg ik of hij mij nog wel kende. Hij antwoordde dat hij dankzij mij heel veel berichten had mogen ontvangen. Velen waren verhinderd vanwege de sinterklaasviering. Hij had zelfs een bericht uit Zuid-Afrika gekregen. Zo blijkt maar weer welke grote voordelen sociale media ook kunnen hebben.
Ondanks dat Gijs na zijn pensioen nog jaren bij Arriva in Gouda heeft gereden, heb ik hem nooit meer ontmoet. Het blijft toch een vreemd wereldje, dat O.V....